Skip to content

ስለ ውሃ

“ኧረ ውሃ ውሃ…” እያለ ውሃን በማሰብ የኖረ፣ አፉ የደረቀበት እና ቧንቧው የዛገበት ሰው፥ የዓለም የውሃ ቀንን በምን አስቦት ይውላል? – በግጥም? ቀናቱ የተጎራበቱትስ ለደሀው ሰቀቀን ማስታመሚያ አማልክቱ ፈርደው ይኾን?
 
“እንጀራ ሚሰራው በውሃ ነው ብዬ
ውሃን አስቀደምኩት እንጀራዬን ጥዬ” ማለቱም እንደ ቅንጦት ኾኗል።
 
በእንጀራ ሳያሳብቡም… ድህነትን ለመርሳት ሆነ “ሺህ ዓመት አይኖር” ተብሎ፥ ለብ ያለውን ያንዶቆዱቁታል!
 
“እንጀራ ሚሰራው ከጀሶ ነው ብዬ
ቤት ማደሱን ተውኩት እንጀራ ከጅዬ” ይባል እንጂ።
 
ወይ ደግሞ፥
 
ቢራ መጠጣት
አንድ ለመርካት
አንድ ለመርሳት
 
(እዚሁ የተሰነኘ አጭሬ :p)
 
ክፋት ተጭኖን አለን። ከስንቱ ጉድ የተረፈው በጄሶ እንጀራ እና በተቀሸበ ዘይት ቤቱ ድረስ ሞት በወስከምቢያ ይቀርብለታል። ህመምና ኀዘንን ወጥቶ በገንዘብ እንደመግዛት ያለ ክፉ እድል ከወዴት ይገኛል?
 
አይገርምም ግን? የአገሬ ሰው፥ ክፍቱን በሰው ልጅ ክፋት ተከቦ የሚኖር ከለገዳዲ እና ሌላ ሌላ ጣቢያ፣ በዛገ ቧንቧው በኩል የሚፈስለትን ውሃ አምኖ ሲጠጣ? ውሃ በቧንቧ ከሚደርሰው ቀን ይልቅ፥ ከአይኑ የሚፈሰው እንባ ቀን መብዛቱ? ‘መቼስ በበረከት ነው የሚለቀሰው እንጂ ይኽ ሁሉ ውሃ ከየትኛው የሰውነት ውሃ ይጨመቃል?’ ያሰኛል።
 
እስኪ ግጥማችንን አንብበን ላሽ እንበል…

4261475407_7c87f4d74d.jpg

 
ጥም ወለድ ጸሎት
———
ይኸው ከባለፈው፥ ከቤትህ ስወጣ ካየኸኝ ጀምሮ
ጠብ ላይል ነገር፥ “ኧረ ውሃ” እያልኹኝ በደረቅ ጉሮሮ፥
(ሙዚቃ ስቀምር፣ ዜማ ስሰፋፍር፥ ቅኔ ስቆጣጥር፥
ጊታር ስገታትር፣ ክራር ስከረክር፣ ስደልቅ ከበሮ፥. . .)
ሰፈር እያሰስኹኝ፣ አገር እያመስኹኝ፥ በጩኸት በእሮሮ፥
ጀሪካን ሸክፎ፥ መንደር መንደር መዞር ሆኗል የእኔ ኑሮ፤
 
ላዩም ታቹም ግዑዝ፥ ድንጋይ ሳንቃ መውቀር፣ ባዶ ቤት መቆርቆር፣
ሰውን ከ’ነኅሊናው ወደማያዩበት ሰፊ ኦና ቅፅር፥ በሽንቁር ማጨንቆር፤
ያለቅሱበት ሳይኖር፥ ይደገፉት ክናድ፣
ይጠጉት ምንጭ ሳይኖር – ያበርዱበት ንዳድ፥
ሠርክ መገማሸር፣ ዘወትር “አቤት” ማለት፤
በብላሽ ማባበል፥ ካለቅንጣት ደስታ፣
ካላ’ንዳች እፎይታ፥ ካለቁራጭ ፋታ. . .
 
ታከተኝ አባቴ!
አቅም አጣሁ ከቶ፥ እጅ እግሬ ታሰረ፥ ገፈተረኝ ቤቴ፣
ፍርሀት አሰለለው፣ ቃተተ አንደበቴ፣
¬ በመውጣት በመግባት ዛለብኝ ጉልበቴ፤
 
እናም ‘ካህንዬ’. . .
ፍቀድልኝና፥ በልጅ የደም ዋጋ ካቆምኻት ቧንቧ ስር፥ ከደጅህ ልሰለፍ፤
ለነፍሴ ማጠቢያ፥ ባቀናኻት ቀዬ፣ ባጸናኻት መስመር፥ በበራፍህ ልለፍ፤
 
በጠረግኻት መንገድ፥ በዕውቀት ልመላለስ
¬ ሞገስህን ልልበስ፤ በክብር ልተላለፍ፤
በውኆች መካከል “ትሁን” ካልኻት ሰማይ
¬ በሚነፍሰው ነፋስ በእርካታ ልንሳፈፍ፤
 
ድርቀት ዐይኑ ይጥፋ፥ ከነሥሩ ይጥፋ፤
¬ ከነነፍሱ ይርገፍ፤ ከነስሙ ይንጠፍ፣ ከምንጩ ይንጣፈፍ!
ለጭንጫው ሕይወቴ፥ ከጭንጫ ውሃ አውጣ፤
በቸርነት እርጨኝ፣ ከበረዶ ልንጣ፤ (እንደ አፈጣጠሬ)
ጥሜን ቁረጥልኝ፥ ካለጭንቅ ልጠጣ፥
ጥም በጥም ይጎዳ! (እንደ ተስፋ ቃልህ)
ነፍሴን ላለቃልቅ፥ ቆሻሻ ይሽሸኝ፣ ለዓለም ዓለም ልጥራ፤
ለይኩን ለይኩን!
 
ልምጣ ውሃ ልቅዳ።
__________________________
 
/ዮሐንስ ሞላ “የብርሃን ሰበዞች” ገጽ 67/

ፍቅር ጥላ ሲጥል

580467_429737607114330_1388661574_nበገና
ቢቃኙ፡
ሸክላ
ቢያዘፍኑ
ክራር
ቢጫወቱ፡
ለሚወዱት
ምነው
ሙዚቃ
ቢመቱ
ቢቀኙ
ቢያዜሙ
ቃል
ቢደረድሩ
ጌጥ
ውበት
ቢፈጥሩ
ቤት
ንብረት
ቢሠሩ
አበባ
ቢልኩ
ደብዳቤ
ቢልኩ
ምነው
ቢናፍቁ !
አገር
ቢያቋርጡ 
ቢሔዱ
ቢርቁ
ዓመት
ቢጠብቁ
ዘመን
ቢጠብቁ።
ለሚወዱት ምነው ?!
 
/ገብረክርስቶስ ደስታ/

The face of the government.

korah1They weren’t numbed, they have had lives that they were grateful for; they have loved ones, sense of self and importance, though. They only have lived near/in a waste dumpster; not that they chose it, but the brutal and shameful government has been so greedy to decide on their fate of living there, while the officers are building luxury houses and business buildings out of the taxes they collect from poor, on the lands of the poor… and out of the benevolences they receive in the name of the poor, by the labors of the poor.
 
Yes, seemingly ‘not’, but true that the helpless victims have paid the government taxes (yeah, income taxes and all others including VAT; as well, other contributions, such as for the dam on the blue Nile). These helpless victims have been responsible citizens that have been so keen to partake in the construction of the country and the wellbeing of the people.
 
They were so poor, but they never lost their senses for any unfair act. They were soldiers of life, and messengers of God who were left unnoticed. But their momentum has been a balance to all of us though it has been taken for granted. I know, this seems a fairytale, but it is true! It is only that they have had nowhere to go, no other life to live, and no other lives to look after.
 
Exodus? It even needs an investment; otherwise, they won’t think about it twice. Why would they? Who would? They died while they were trying to live. They were on the dump (and/or near the dump) because they have had nowhere to go. They were very morally responsible that they didn’t look for what wasn’t theirs. Which rich would exist in the city? They rather struggled to make a living out of the dump… had any of us noticed, being lifetimes lessons of walking His walk for theirs and other lives around them.
 
What happened at #Koshe is one of the disaster-ests accidents human beings can ever go through! People even couldn’t survive going through their lives, let alone through their incidences. It is not easy to wake up to see everything is buried under the dump that they were making a life out of and letting it breathe.
 
They are champions of life tho! They lived over and near a place that we won’t dare to make a fine walk through. They are the faces of the brutality of the government, and the selfishness of us.
 
May their souls rest in an eternal peace, and God comfort the grieving souls.

እንጉርጉሮ 2

አዬ ስጋ ክፉ፣ አይ ሰውነት ብላሽ፣
ቆሻሻም ነፈገሽ፣ ዛሬስ አፈር በላሽ።
* * *
እዚያ ስርመሰመስ፣ የነበርኩት ጌጡ
ነፍስ የምዘራበት፥ ፈልፍዬ ከውስጡ
አድቦልቡዬ ቅርሻ፣
ትርጉም አወጣለት፣ አበጅቼ ጉርሻ
ከተረፈ ኗሪው፣ ለአኗኗሪው ድርሻ
 
በእኔ ገጽ፣ በእኔ አምሳል፥
ሙሰኛ ጅብ ሆዳም የኖረበት ዋሻ
ላዬ ላይ ተደፋ፣
ይኸው እንደሰዉ፥ ሰለቸኝ ቆሻሻ።
 
ገባሁለት ካፈር፥
ይቀኙ ይጻፉለት፣ ስሄድለት ይክበር።
* * *
ከቆሻሻው ክምር
ከሰው ተራራ ሥር
ነበረኝ ቀጠሮ፣
ለቅሜ ምፈታው የረሀብ ቋጠሮ፤
ከተማ ብመንን ቀን ቢነሳኝ ኑሮ
ሞት ሰው አገናኘኝ አዙሮ ዟዙሮ።
* * *
“እኔን እኔን እኔን፥ እኔን አፈር ይብላኝ”
ብሎ ያበላ ነበር
በቀን ጣ’ይ ተበልቶ፣ ሕዝቤ ባይቸገር
በረሀብ ጥም ተቀጥቶ፣ እጁ ባይጠፈር
ባይቆስል፣ ባይገደል፣ ባይሰደድ ኖሮ፥
ከሰው ጅብ ለመሸሽ፣ ባህር ባይሻገር፤
 
ይጽፈው ነበረ የልቤን እሮሮ
ሽንቁራም አንጀቴን ሚጥፍበት ቢያጣ፥
ተነቅፎ ባይጣል፣ እግር ተወርች ታስሮ
ስለተነፈሰ በአዋጅ ባይቀጣ።
* * *
ከወንዝ ወዲህ ማዶ፣ ከጠነባው ትቦ፣
ማማ ከሰራበት፣ ሰው ቆሻሻ ክቦ
መልክ፣ ሕይወት ነበረኝ
ኑሬ የማላውቀው፣ ኑሮ ሰድቦኝ በአግቦ
በሞት ተጠቁሜ፣ ጎበኘኝ ሰው ከብቦ፤
 
እብለት በደም ረቅቆ
ከተሰደርኩበት፣ ከቆሻሻ መስኩ፣
የጣለው ላይ ደምቆ
በሚጥለው መዓት ከሚታየው መልኩ
የሰውነት ሚዛን፣ የኗሪነት ልኩ
የግፈኛው ሽፎን፣ በዕድገት ማላከኩ
ዐይን ጆሮዬ ሞላ፥
 
ቆሻሻ ጭንቅላት ተለቅሞ ተለቅሞ፣
በየወንበሩ ላይ፣ በየህንጻው ከትሞ
ለስሙ መጠሪያ፣ ለልጆቹ መኩሪያ
ድንጋይ ሲደረድር፣ ሲያንገዋልል ትቢያ
ብርጭቆ ሲያገጫጭ፣ በውስኪ ሲረጫጭ፥
ድሀን ቸግሮት ሳቢያ
ቁንጫ ማስረሻ፣ ሆዱን መመቅነቻ
ሲድህ ሲንከላወስ፣ ልቡ ኑሮ ዛቢያ
ሲተክዝ ለብቻ፤
 
ከዳኝ ሆድ ማከኩ፣
በቃኝ መብሰክሰኩ
ምች አጠናገረኝ፣ አጣሁ ድንገተኛ
ከህንጻው ግም የመጣ ጠለዘኝ መጋኛ
ስሞት ወግ ደረሰኝ፥ እንደሰው ልተኛ።
 
/ዮሐንስ ሞላ/
 
የሞቱትን ነፍስ ይማር! ያዘኑትንም ያጽናና! ለአገራችን እና ለሕዝቡ የተሻለ ቀን ያምጣልን!

ተኖረና – ተሞተ

“ሳለ – ለሌለ”
እየታለ . . . እየተሌለ
በመሸ – ነጋ – መሸ
እንደነበረ . . . እንዳለ
እንዳደረ . . . እንደ – ዋለ
እንዲሁ . . . እንደ – ዋተተ
“መኖር”ን እንደ – ሞገተ
“ኗሪ” ሳይኖር . . .
ኖረ . . . ኖረና – ሞተ።
 
ተኖረ …… ተኖረና……. ተሞተ
ተሞተና – ተለቀሰ
ዕንባ እንደ ጅረት ፈሰሰ
ደረት – እንዳፈር ፈረሰ፤
 
ምድረ ቡትቷም . . . ርንቁስ – ደሀ!
ተቃቀፈና አነባ!
ለማንም . . . ምንም . . . ላይረባ!
 
ግና! . . . ያረፈ
እንዳላረፈ . . . አረፈ
አየ . . . አየና – አለፈ ፡፡
“ትቢያ” ነበር “ትቢያ!” ለበሰ
ለሟች – ኗሪ . . .
ለኗሪ ሟች . . . ወግ ደረሰ!
 
/ሻምበል ክፍሌ አቦቸር/

እንጉርጉሮ

ከአገሩ ቆሻሻ ሕይወቱን ፈልቅቆ ነፍስ የሚዘራበት
ብርቱው ሰው ተረቷል፣
በመሬቱ ንደት ባውሬዎች ተነጥቆ፣ ሸሽቶ ከኖረበት
ዛሬ በሞት ታይቷል።
* * *
ወይ ኑሮ አልሰመረ
ወይ ሞቱ አላማረ
ለቆሻሻ ዓለም፣ ቆሻሻ ሲለቅም፣
ቆሻሻ ሥር ቀረ፥
በታጠፈ አንጀቱ እንዳቀረቀረ።
* * *
ሲተፋ በሚያድር ሰገብጋባ በላ
ቆዳው ሊቀረፈፍ፣ አጥንቱ ሊበላ
ከጀርባው፣ ከፊቱ፣ ቢላዋ ሲሰላ
የጣዩን ግፍ ሸሽቶ፣ በቆሻሻ ጥላ፣
የአባዩን ነውር ንቆ፣ በደከመ ገላ
 
ሞቶ ሞቶ በላ፣
ኖሮ ኖሮ ሞተ
ሰውነት ቃተተ
ስጋ ተራኮተ።
* * *
ተረፈ ሙስና፣ የወንበር ጥቀርሻ፣
የጥርሳት ናሙና፣ የአሳሞች ንክሻ
ጎልቶ ሚታይበት፥
ከሞት ያመለጠ፣ የተረሳ ሕይወት፣
መንኖ ነበረ፣ ከቆሻሻ ዋሻ።
* * *
ወንበር ወንበር ስቦ፣
ስድ ሁል ተሰብስቦ
“ቀልቀሎ ስልቻ፣ ስልቻ ቀልቀሎ”
መናገር ቃል ቀልሎ…
“አትሰደድ” ይላል
(መሰደድ መች ቀላል?
ግብአት ገንዘብ ይሻል)
 
የመስሪያውን ገንዘብ፥ በቀን ተቀራምቶ
ቀን በቀን ሲገደል፣ ሰው በአገሩ ዋትቶ።
* * *
ንግስቲቱ እሌኒ፣ ትፈለግ ትጠራ
ቆስጠንጢኖስ ይድረስ፣
ይፈለግ መስቀሉ፣ ይደመር ደመራ፤
ዕጣን ከርቤው ይጨስ፣
ተራራው ይደርመስ፤
 
በተሰቀለው ሰው አምሳል የተሠራ፥
ፋሲካውን ሳያይ ከነቀራኒዮው፣
ሰው ከነትግሉ፣ ሰው ከነመስቀሉ፣
ሰው ከነሕማማቱ፣ ሰው ከነቁስሉ፣
ሰው ከነትዝብቱ፣ ሰው ከነዕንባ ቅሉ
ተደባልቆ ሞቷል ከቆሻሻው ክምር፣
ተትቶ በሴራ፣ ከቆሼው ተራራ፣
በደም የተገዛ ሕይወት እንደተራ፤
 
“ኤሎሄ…. ኤሎሄ…”
 
ትንፋሽ ሲፈለፍል፣ እስትንፋስ ሊሰራ
የልጆቹ እግዜር፣ የቤቱ አባወራ፤
ኖሮ ተጠቆመ፣ ስሙ በሞት ተጠራ
የማኖር ጥበቡም ታለፈ እንደተራ፤
ሕይወት ሊያመላክት
ለአጉል ኑረት ትርክት
ዝቋላ ተቃጥሎ፣ ጢሱ ቆሼ አረፈ፣
ሕይወት ያጋፋውን፣ ሞት አስተቃቀፈ፤
 
በደሉ ይነገር፣ መገፋቱ ይወራ፣
የፈጠረው ሰው ላይ፣ ፍጡር ሲፈርድበት
እግዜሩ ይጠራ፣
 
“ኤሎሄ… ኤሎሄ…”
 
ይደመር ደመራው፣ ሰማይ ጢሱን ይልበስ
የግፍ የመከራው፣ የኀዘን ተራራ ይፍረስ፤
 
የእናት ዕንባ ይትነን፣ ጽርሀ አርያም ድረስ፥
ታይቶ፣ ተመዝኖ፣ ወደ ምድር ይፍሰስ
ይውረድ ዳምኖ ዳምኖ፣ ዕንባ ዝናብ ሆኖ
ጎርፎ ይጠራርገው፣ አይኑር ባምባው ገንኖ።
 
/ዮሐንስ ሞላ/
 
የሞቱትን ነፍስ ይማር! ያዘኑትንም ያጽናና! ለአገራችን እና ለሕዝቡ የተሻለ ቀን ያምጣልን!

Celebrate wo/men…

womens-day-2110796_960_720It is becoming customary that tragic stories of violence against women are blending our daily news and reports. The increased prevalence rate is somehow positive that it tells about the improved trend of reportings; hence, the incidence is increasingly alarming while it has to decrease with time and access to information.
 
Imagine the ‘unreported’ stories that happen regularly, and are settled by the intervention of go-betweens; think of women that are threatened by their loved ones, and ill-treated by a species of their kind; think of the society that points its fingers on ‘the victim’ than the ‘violent’; think of a girl’s voice that bounced back from the gates of our ears; recall the sympathies and society level embarrassing excuses for a violent: like ‘she shouldn’t wear a miniskirt’, ‘ምንም ሳታደርገውማ አይሆንም’.
 
The battle towards women’s rights is every human’s that we all should defend the human race, and speak up for the voiceless majority. Defending women is defending our own beings, houses, and communities. It is a risk that may jeopardize every household, the roots and branches of every family tree, and thus the minds of all.
 
How dare a bad father can talk about a bad leader? How dare a bad teacher can discipline his/her students? How dare a ‘corrupt’ husband/fiance to his love, can criticize a corrupt boss/authority? How dare a violent man can complain about other violence?
 
We all should empower women that it means empowering ourselves; it is empowering the society; it utilizing all our resources and excelling life; it is living life to the fullest; it is rationality; it is humanity; it is how it should gonna be. Life is unthinkable without wo/men!  
 
Taking the lion share, no wonder, women should uplift themselves; they should uplift men; they should uplift the society; they should cooperate in the process of generation replacement, and nurture uplifted children as an already determined fate, with the God’s will; that they should say “NO” for any oppression by their most intimate men, by people that they plan and commit their life with; …nor they should oppress anyone, and be civilly and intellectually arrogant.
 
They shouldn’t expect a miracle to come to their ways to triumph over life, nor wait for someone else to work for them; no one should expect of course! …we all should struggle rather; we all should get together, make comfortable ways and go through altogether. Then, the legacy for children will be a decent place, where life will be cherished, and death will be celebrated.
 
Wake up brother! “brother Jacob 😉 “, and uplift your home!, empower the executive of your home; never undermine her power, nor take her for granted; respect yourself and never objectify your woman, as saying ‘I love you’ for someone that yourself has dared to objectify is foolishness at its worst level. Never do that my man; never ever, even, when you think, on her foolishness.
 
Wake up sister! “sister 😉 “, and uplift your home and the lives inside it!, fortify your abilities, unleash the potentials in you, utilize resources, dig for opportunities to come to your ways, be respectful, be responsible and trusted, …and meet your soul truly! …that you will give birth for &rear an uplifted, other things being equal!
 
To respect each one another, and to contribute for the co
Let’s get changed to change.
Let’s get together, impact the society, and live together.
Let peace be upon our homes.
Let’s promise to ourselves to live in a peaceful state of minds.
We all deserve to live in a violent-free world; we can’t control what is in the world, but our homes/circles are our worlds.
 
Happy Women’s Day!
 
Happy Today! Happy Everyday!

Adwa

16999253_1552253318125754_8345020155766985375_nAdwa was not a war. It was an all-time phenomenal battle, where Ethiopians stood up for their dignity and curbed the colony of Italy. It was a victory of mankind in general, Africans in particular, and Ethiopians in very particular. Menelik II was the heroic leader that mobilized the resources, and made the victory true.
 
Adwa was a moment of truth that we have the power if we have the will… and hate has no place if people are united against invasion, of any form and level; and cruelty.
 
Ethiopia thought the world, in action 121 years ago that ‘no mountain is too high for people to climb, and no river is too deep to swim’. It showed once and for all that ‘the sky is the limit’ whatsoever; stated a bold, seemingly ‘most unlikely’ fact: if one is determined, all ceilings are glass.
 
It is akin to David and Goliath. In their battlefield near the valley of Elah, the game changer has been David’s faith in God and confidence, and its impact on his perspective towards the giant Goliath. He slung a stone at the giant Goliath’s head.
 
Likewise, the patriots of Adwa looked into the battle from mankind point of view, dignity point of view, love point of view, freedom point of view… and they chose to befriend with mankind than live in sycophancy in their own land.
 
They didn’t cross borders to fight, they counter-attacked the troop that traveled miles to them. They didn’t submissively bow for the flashy life, but they stood firm to defend humanity – in truth and in action. It was brave that they used shields to protect rifles, and spears to fight back.
 
They loved us to death by their integrity. They fought effectively for our dignity… and the answer has been Victory!

ኧረ ገንዘቤን ለቀቅ!

አንዳንዱ ግንድ ተሸክሞ “አባይ ማደሪያ የለው”ን ሲተርት ዕድሜውን ይፈጃል።
 
ገንዘቤ ባንዲራው ኮከብ ስለሌለበት አስቀምጣው ሄደች ብሎ፣ እየተመላለሱ “አገር ይያዝ” ማለት ምንድን ነው? (“ወረወረችው” ማለት አጓጉል ግነት ነው።)
 
ባለፈው “በ25 ዓመቱ ጎንደር ላይ ታየ” ብለን አልነበር እንዴ ከዳር ዳር ስንፍነከነከ የነበረው? የፖለቲካ ፓርቲ ሰልፍ ቢጠራ ወይ ሕዝባዊ ስብሰባ ቢደረግ፣ ስታዲየም ውስጥ ጨዋታ ሲኖር፣ አገር ውስጥ ኾኖ ኮከብ የሌለበትን የሚጠቀም አለ? 
መንግስትን አጥብቆ እንደሚጠላ እየገለጸ ሰልፍ እና ስብሰባ ሲኖር የሚገኘው እና፣ ለተቃዋሚ እና ለሚዲያ አካላት የ“አይዟችሁ” (emotional support) ድጋፍ ለማድረግ የሚሞክረው ምን ያህሉ ነው?
 
“የሰንደቅ ዓላማ ቀን” ይከበር ብሎ መንግስት አስገድዶ በየሱቁ እና በየቅያሱ ባንዲራ ሲያሰቅል፣ “ይኼ ኮከብ ስላለው አልሰቅልም” ያለ አለ?
ምን ያህል ሰውስ ኮከብ የሌለው ባንዲራ ቤቱ አለ? ቢኖረውስ እንደ አያት ውርስ ጌጥ፣ ከስንት አንዴ እያወጣ፣ መልኩን እያየ ያስቀምጠዋል እንጂ አደባባይ ላይ በሚደረጉ ፌስቲቫሎች ይዞት ይወጣል?
 
ለምንድን ነው እኛ ለማድረግ የምንፈራውን፣ ቤተሰቦቻችን እንዳያደርጉ የምንከላከለውን፣ ወይም ጊዜና ሁኔታ እንዲሁም ቦታ አመቻችተን ያደረግነውን ነገር ሌሎች እንዲያደርጉ የምንጠብቀው? 
 
የ90 ሚሊዮን ሕዝብ ጭንቀት ጀርባቸው ላይ ተሸክመው ሮጠው፣ አንገታችንን ቀና ለማድረግ ደፋ ቀና የሚሉ አትሌቶችን የፕሮፖጋንዳ ቅመም ማድረጉን ትተን፣ የፖለቲካ ሲስተሙን ማብጠልጠል፣ እርስበርስ መባላቱ ተትቶ በጋራ ስለመቆም መምከር የተሻለ ይሆናል።
ካለዚያ ግን በየዘርፉ ጠላት ከማበርከት የተሻለ ሚና አይኖረንም።
China Athletics Worlds
ብዙ ኑሪልን አቦሸማኒት ❤
 
 

‘Crazy baldheads’

እነዚያን አሚኖችማ፣ …ቀልበ ሸፋፋ፣ ዳውላ፣
እነዚያን ልበ-ጠማማ፣ አንጎለ – መላጣ ሁላ፤
ጉድ እንስራቸው ዛሬማ፤
አሳድደን እያሯሯጥን፣ ቂጥ ቂጣቸውን እያልን፣
እናስወጣቸው ይሂዱ፤ …ይራቁ ከእኛ ከተማ፤
(እንኑርበት በአማን፣ ከፍ ብለን እንዋል ከማማ)
አያ ጓዴ፥ ስማኝማ…
እኒህን ልበ-ገመዶች፣ ልበ-ልጥ፣ ሀሳበ-ፍልጦች…
እኒህን ቀውሳን፣ ቀጣፎ’ች፤ አናባ’ራቸው ምጣማ፤
(እኛማ) እኔ እና እኔ፣ ቀለስን ደሳሳ ጎጆ፣
እኔ እና እኔ፣ ዘራን መርጠን በቆሎ፤
ታዲያ ምን ነካው ይህ አውሬ?!…
ቀድሞ እዚህ የነበሩት፥ የእኔ ወገን ታታሪዎች፣
(ጭሰኛ ቢሆን ባላባት፣ ነጋዴ ቢባል ገበሬ)
ጠብ እርግፍ ብለው ያቆሟት፣ ሎሌ አልነበሩ ላገሬ?
በክፉ የሚያንጓጥጠው፣ በክፉ የሚያየኝ ዛሬ?
እሸቴን ሊቅም ቀምቶ፣ ያበቀልኩትን ታትሬ፤
ይሄን ብላ! …ራስታ ቢስ፥ Baldhead!
አነሱ እቴ… ዓለም በቃኙን ቀለሱ፣
አስኳላውን ስናቀና፣ አሳር ፍዳውን አላሱ፤
ቀለሙን አቀጣጠኑት፣ ሞኝ ሊያደርጉን ተላላ፣
(ትምህርቱን አለቃለቁት፥ ሲነጋ እንዳንነቃ ከቶ፣
በድህነት እንድንማቅቅ፣ እንድንለብስ ድሪቶ።)
ሰፍረው ቆጥረው ሸላለሙን …በፍቅራችን ልክ ጥላቻ፤
‘ላይ ስላለው ፈጣሪ ቀባጥረው ባ’ፋቸው ብቻ።
Baldheads!
አያችሁት ይህን አታላይ? ያህን ቀጣፊ፣ ጨንቋራ፥
እኛን በዝርፊያው ሊያሰቃይ፥ (ማልዶ ተነስቶ በግራ)
የጥላቻ ሀዋርያ፥ የሸር የክፋት ቀረፎ፣
ሲገሰግስ ወደ ደጄ የሸፍጥ እቅዱን ሸክፎ፤
ይብላን ላእሱ!… እኛስ መወስለት አያውቀን፣
የብርሃን መንገደኞች፣ የመኖር ናፋቂዎች ነን።
/ነጻ ትርጉም: በዮሐንስ ሞላ/

10968371_719232758197760_1126497837224941388_n

 

P.S. Two years ago, on my Bob Marley’s birthday, I’ve attempted to translate one of my favorites ‘Crazy Baldheads’ to Amharic. Baldhead, ከራስተፈሪያን ውጭ የነበሩ ሰዎች ይጠሩ የነበረበት ስያሜ ነው። ራስታ ያልሆነ… እንደማለት ነው።
Long live Bob Marley‘s soul!