Skip to content

On Mother’s day: some feelings’re left unexpressed, some words’re left unsaid…

Mom, you’ve supplicated us to succeed, motivated  us to 945316_372446722876367_1575289408_nachieve betterment in everything, showed us the real faith of God under the shelter of Orthodoxy, &instructed us the value of any mortal &the parity of different souls. You’ve strengthened us, pretending strength &calling God at hard times, &injected us endurance, mending our broken smiles by your heartfelt cares &sympathetic eyes accompanied by soothing &to the point words.

You’ve taught us what genuine honesty &generosity are; you’ve worked out the concepts of altruism &philanthropies in your life, sharing even out of your penury &sacrificing your basic needs for others’ luxuries; and you let us experience the pride of making up relationships &forgiving truly. You’veinstructed us to be maverick in our thoughts in line with giving attention to others &respecting d/t minds. You’ve been encouraging us to say only what we mean &promise only what we are sure of keeping,…whatsoever. You’ve trained us to give our backs for backbites, to do not talk at others’ back either, &to settle any injustice with peace only; &you’ve been offering us limitless care &support throughout.

For you, we are always the primary: even the meals you prepare exclude yourself &we often see (-1) plates, &you often are served upon surplus.You’re the reason of our existence, ourselves, our choices &contacts; &the only one who is sure of us, &the only one who is encouraging us regardless of times &places. Whenever we feel despaired of life, you’re our big reason to love living anyhow. We’ve seen &stayed agape, seeing that our professions are yours too, &you care for our careers more than we’re expected to &way far than it requires.

Moreover, you’re our intimate friend that we tell the days’ ups &downs &share our plans  with, &that we make you part of our decisions. Even when we’re off your eyes, you’re an imaginary line in our minds that we respect to be ourselves, to stay on track, to check we’re doing morally valued things, &to be the same as we could be before your eyes. We don’t have to explain for you to understand us, you always do &accept us no matter what. We don’t have to apply for an apology for you to forgive us, you always do &accept us with all our faults. While the crowd is blaming us &feel pity for themistakes we’ve done, you’re very busy in prayers &looking for the required solutions.

As kids, we’ve seen while you go the garbage to get toys &playing tools for us; as adults, we’v seen while you go there to look for the things we complained – are lost; &up on minor injuries, we’ve seen while you clean our bloods with bare hands. As kids, we’ve seen while you bring us your coffee-snacks from the neighbors coffee ceremonies, even if they could mean your proper meals; as youths, we’ve seen while you go on foot giving us your transport allowances; &as adults, we’ve seen while you spend the money we give you for your own daily subsistence to purchase new things for our eyes, &to decor our meals….but our hearts often cry at our places, flashing our eyes at your mesmeric deeds just to see you happy, for you always tell us that your happiness resides in us.

Giving us your ears, you thought us being expressive; &articulating stories for us, you tried to makesus good  listeners too. You motivated us through your artistic characters, &we owe the power of feeling good even at troubles, &know the real taste of art. As adolescents, when you’ve seen (or heard) we hit a friend, you’d hit us back; &even when you’v seen we’re beaten, you’d hit us again &made us regret for we’ve involved in a fight at all, edifying us love our friends the way we do ourselves.

Your smiles were on your face, even when it’s apparent that we disappoint you, even when you’re troubled; &your love &care on your eyes, even when we tell u that we need no help, even when we tell you that we’re old enough to take care of ourselves. You couldn’t stop assisting us, even when we tellyou out loud that u’r making us mad; &you couldn’t go bed, before you hear our voices.

And you’re so democrat that you appreciate &respect our proposals &choices, educate us say whatever we think fair, &encourage us go all the possible laps to show the truth in our heart &all our powers when necessary…&to ignore our angers to make the environment calm. You’re peaceful &loving mother &dear friend too for our sister-in-laws, brother-in-laws, &our friends. You’re  genuine supervisor too that you always want us obey His orders &respect His words, …try to impose your fears when you see (or dream) that we are walking in a peculiar track, &check that we are your children for real.

It is obvious that you’ve influenced our characters; you’re an executive of the home, &the only one accompanying &supporting us while we were walking in the middle of no where(s), &you’re the magnificent making of us. With God’s will, our existence has become true through your endurance in your arranged marriage with dad, &your success of making love out of it. Indeed, we the breeds are perfect, &keep you in marriage for more than 50 years.

Viva, mom!! Lots of love!!

ምን ምን አለህ ያኔ?

ከባህር ዳርቻው በግፍ ወደ ፀና፣ የጭካኔ ማማ፥ video-undefined-27BEC20000000578-440_636x358
እንደ በግ ሲነዱህ ወደ እረፍትህ መንደር፣ በሞቱ ጎዳና፥
ወደ ክብርህ መንበር፥ ወደ ጽድቅ ከተማ፥
ከወንድሞችህ ጋር፥ በመከንዳት ርቀት፣ በረድፍ ስታቀና፣

ምን ምን አለህ ሆድህ… ምን ተሰማህ ከቶ?
ምን ምን አሳሰበህ፣ ልብህን አመሰው ምን ከፊትህ መጥቶ?
ምን ከምን ጋረደህ? ምን ወዴት ሰደደህ ፊትህ ተደቅኖ?
ሰቅዞ አቆየህ የቱ ኬቱ ጎልቶ? የትኛው ነገርህ ተለይቶ ገንኖ?
የትኛው ትውስታህ በምን ተመዝኖ፣ የቱ ልኬት ሆኖ?
እንደምን ከበደህ? እንደምን ቀለለህ?
እንዴት አበረታህ? እንደምን አራደህ?

በልቶ ያልጠረቃ፣ …ልትፈታው በተስፋ፣ ቀን ትጠብቅለት፥
ጠባቃ አንጀትህ እንዴት ተላወሰ?
የስደትን ጽዋ ቆርጠህ ተጎንጭተህ፣ ቤትህን በትነህ የተነሳህለት፥
ቁጥርጥር ጉጉትህ እንደምን ኮሰሰ?

ከቤት ተገፍትረህ፣ እንኳን ከመሬቱ፥ ሰላም አጥተህ ካልጋ፥
ከጎረቤት ጥጋት፣ ሰው ሀገር ሰማይ ስር፣ ጎጆ ልትዘረጋ፣ ኩርማኗን ፍለጋ፥
ሳይቀራረቡ፥ ጉጉትህ ከጠርዙ፣ ሀሳብህ ከሕልምህ ጋ
እንኳንስ አጥንቱ፥ ውስጥ ውስጡን ሲወጋህ በርትቶብህ ስጋ፣
ስትሄድ ስትሄድ መሽቶ፣ እስከዘላለሙ ስትሄድ ሳይነጋ…

ምን ተሰማህ ውዴ? ክርቱት ሰውነትህ ምን አለህ ዓለሜ?
እንደምን ዋለለ ካንድ የተቃዳነው፣ ውስጥህ ያለው ደሜ?
ምን ያል ከል ለበሰ፣ ባንድ የተቃባነው፥ ቀለምህ ቀለሜ?

ምን ከምን ጋረደህ? ምን ወዴት ሰደደህ ፊትህ ተደቅኖ?
ሰቅዞ አቆየህ፣ የቱ ኬቱ ጎልቶ? የትኛው ነገርህ ተለይቶ ገንኖ?

ፊትህ ድቅን አሉ?…

ስትወጣ ስትገባ በስስት ትቃኝህ፣ ዐይን ዐይንህን ታይህ ምስኪኒቱ እናትህ?
መድፈኛው ቸግሯት፣ እንዳታስጨንቅህ በቃል ትከልለው፣ የኑሮ ሽንቁርዋ?

ማኖርህ — ጉጉትህ?
¬ ዘለለት ያዝትህ፥ — “አምላክ አትግደላት ቁም ነገር ሳልሰራ፤
እምዬን አደራ”ን ከተራራው ልብህ ሰርክ የሚንቆረቆር፣ ነገን ሚያስናፍቅህ፣
“ቆይ ብቻ” ያስብልህ፣ ያልተፈታው ህልምህ…
ደግሞም ያልታለመው፣ ሌት ተቀን ያስተኛህ፣ ለቀመር ስምረቱ ምትሻለት አልጋ፣
ፀሐይ ያስጠብቅህ፣ ማለዳ ያሰኝህ፣ ልትፈታው ሲነጋ፣
¬ ከላይ ታች ስትፈጋ፥ በላብህ ጠብታ፣ በመኖርህ ዋጋ፣

መኖርህ — ተስፋዋ?
¬ ዘለለት ያኖራት፣ “አንሙት” ያስብላት፣
“ውለህ ግባ ልጄ!…. ምን አጣሁ? ያኑርህ!”ን ዞ’ትር ያስመርቃት፣

ውል አለህ ዓለሜ?

አንተን ስታቀና መቅናት የተረሳው ጎባጣው ወገቧ፣
አንድ ሁና ያበዛት፣ ገመናህን ከትቶ ከሰው ከፍ ያረገህ ልበ-ሰፊ ልቧ፣
ስታመሽ ይጨንቃት፣ እንቅፋት ሲመታህ ቀድሞ ሹክ የሚላት፣ እረፍት አልባ ቀልቧ፣
በ“ያልፋል” ታቀናው፣ በህልሟ ትደግፈው ደሳሳ ጎጆዋ?

ዘመኗን በሙሉ ያንተን ስስ ሰውነት ስትዘረጋጋ፣ የረሳችው ፊቷ፣ ሽብሽብ አካላቷ፣
ያንተን የወጣት ገጽ በፍቅር ስትወለውል አይታው የማታውቀው፥ ማድያታም ገጿ፣
ቁመናዋን ተክላ፣ ችላ የኖረችው፣ ዘማማ ማገርዋ… ሰንጣቃ ጉበኗ፣
በፀፀት አለንጋ ራሷን ትገርፍበት ራቁት ሌማቷ፣
ያልጠገበ ሆዷን ‘ምታጋድምበት ቆርፋዳ ቁርበቷ…
እንኳን ሞትክን ሰምታ፣ ሲያምህ ‘ምትደልቀው ደቃቃ ደረቷ፣

ባንተ ከፍ ማለት፣ በለውጥህ ትለካው፣ በርካታህ ትቃኘው ከርታታው ዘመኗ፣
ከጎረቤት ቡና፥ ቁርሱን በሹራቧ ከልላ ይዛልህ፣ ላንተ ታመጣልህ…
“አፈር ስሆን ይህችን” እያለች በስስት ታጎርስህ የነበር፣ ከራሷ አፍ ነጥቃ፣
ወጥተህ እስክትመለስ ‘ሚጨንቃት ‘ሚጠብባት፣ ምትቆይህ ተሳቅቃ፣

ባይንህ ላይ ዋለሉ?

ምን ምን አለህ ሆድህ… ምን ተሰማህ ከቶ?
ምን ምን አሳሰበህ፣ ልብህን አመሰው ምን ከፊትህ መጥቶ?

ወይስ… የቀን ውሎህ? የሰፈር ጓዶችህ፣ አብሯ አደግ ውዶችህ ሳቅና ጨዋታ፣
ባንድ ፉት ያላችሁት የመዋደድ ጽዋ፣ ባንድ የተሻማችሁት የአብሮነት ገበታ፣
የክፉን ቀን ቁር፣ ብርድ፣ ፊት የምትነሱበት የትብብር ኩታ፣
“ስንት አለህ? …ይህ አለኝ!” ብላችሁ አጋጭታችሁ፥
የበላችሁት ምሳ፣ የሞላችሁት ሽንቁር፣ ክፍቱን የተዋችሁት የሕይወት ጎዶሎ፣
“አብሽር ይህ ይሳካ” ትባባሉ የነበር፣ ብድር ለመመለስ ልባችሁ ቸኩሎ፣
በተስፋ መንገድ ላይ በሀሳብ ስትነጉዱ ትንፋሻችሁ ሰልሎ፣
ይታያችሁ የነበር ዓለም ፍንትው ብሎ…

ፊትህ ድቅን አለ?

ደግሞ እላይ ታቹ፥ ማኅበራዊ ኑሮ፣
ቀዬ ማስተባበር፣ መሯሯጡ አብሮ
በስራ ፍለጋ ካንዱ ደጅ አንዱ ደጅ፣ የዘለላችሁበት፣
ካንዱ ቦርድ አንዱ ቦርድ፣ ደጅ የጠናችሁበት፣ ቀበሌ ደጃፍ ላይ የዋላችሁት ውሎ፣
ሰሌዳ ሰሌዳ ዐይናችሁ ተተክሎ፣ ለማግኘት ምትጓጉት እንጀራችሁ በስሎ፣

ከድድ ማስጫው ላይ ስትውሉ፥ ገላችሁ፥ በቀን ፀሐይ ከስሎ፣
ከጋዜጣ ገጾች በስራ ፍለጋ፣ ይውል የነበረው ፊታችሁ ተተክሎ፣
ልባችሁ ፈልጎ የልቡን ማውጣቱን፣ መውቀስ ማማረሩ
ካፍ የመለሳችሁት፣ ቅጣት እንግልቱን ስትፈሩ ስትቸሩ፣

ትውስ አለህ ይሆን?

በልቶ ያልጠረቃ፣ …ልትፈታው በተስፋ፣ ቀን ትጠብቅለት፥
ጠባቃ አንጀትህ እንዴት ተላወሰ?
የስደትን ጽዋ ቆርጠህ ተጎንጭተህ፣ ቤትህን በትነህ የተነሳህለት፥
ቁጥርጥር ጉጉትህ እንደምን ኮሰሰ?

ወንድም እህቶችህ በስስት ታያቸው፣ ስትወጣ ስትገባ፣
ኪስህ ሲነጣብህ፣ ሲሹህ እጅህ ሲያጥር ሆድህ የሚባባ፣
ዓለም ዓለሞችህ…
“ምነው ቤት ዋልክ አያ” ይሉህ የነበሩ፣
የጎረቤት ሰዎች፣ ሰፈሩ መንደሩ…
ያኔ ባይንህ ዞሩ?

ከባህር ዳርቻው በግፍ ወደ ፀና፣ የጭካኔ ማማ፥
እንደ በግ ሲነዱህ ወደ እረፍትህ መንደር፣ በሞቱ ጎዳና፥
ወደ ክብርህ መንበር፥ ወደ ጽድቅ ከተማ፥
ከወንድሞችህ ጋር፥ በመከንዳት ርቀት፣ በረድፍ ስታቀና፣

ምን አልከው? ምን አለህ አራጅ አሳዳጁ?
ካንገትህ ጋር አብሮ ተስፋህን ቀንጥሶ ሊጥል ሲያሰፈስፍ፣
ጠምቶት ሲያቆበቁብ፣ ደምህን ሊያፈሰው ሊያርድህ በደም በእጁ፣

ተማጠንከው ከቶ? ያንን አራሙቻ…

“በማርያም ልጅ” ብለህ አትለምነው ነገር፣ እናትና ልጁን የት አውቋቸው ከቶ፣
“በእናትህ” አትለው፥ የእንግዴ ልጅ ልቡ፥ የሽርት ውኀ ቀልቡ፣ ድሮ ሳይድህ ጠፍቶ፣
ጥንት ፈስሰው ያለቁ፥ ሀሞቱ እንኳን ሳይቀር… ጭንብል ያስጠለቁት፣
“በአላህ” አትለው፥ “በምታምነው ባክህ” አርፎ ይነግድ እንጂ፣ መች አምኖ በስሙ?
ቁርዓን መቼ ቀራ? እስላምን የት አውቆ? ቀድሞ ቃሉን ንቆ፣ ከፍቶባት በዓለሙ፣

ታዲያ እንዴት አረገህ?
ምን ምን አለህ ሆድህ… ምን ተሰማህ ከቶ?
ምን ምን አሳሰበህ፣ ልብህን አመሰው ምን ከፊትህ መጥቶ?

ካራውን ሲያፎጫጭ ስጋህን ሊቀላ፣ የፍርሀት ቡካቱን በድብቅ ሲያሽላላ፣
ፍፃሜህ ሲገባህ፣ ሲባል እንደሰማህ…ጉሮሮህ ደረቀ? ነፍስህ ጠማት ጠላ?
ምን አማረህ ከቶ?
የአሪቲ የጠጅ ሳር ሀገርኛ ጠረን ካፍንጫህ ስር መጥቶ?
ሀገር አሳሰበህ፣ ባህል አኗኗሩን፣ ውብ ውቡን ጎትቶ፣ ከፊትህ ተከስቶ?

“ቀንን ከነጓዙ፥ አስሬ፣ ጠፍሬ፣ ጭኜ እገፋበትን፤
ጭንቀት፣ ብስጭቴን፣ ሁሉን ሰባስቤ፥ ዘላለማዊ ሕይወት እናፍቅበትን፣
ከእምነቴ ስልቻ፣ ከልቤ ከትቼ እቋጥርበትን፤
የእኔነቴን አርማ፥ ክሬን አልበጥስም፣ ማኅተሜን አልፈታ፣
መነሻው መድረሻው፣ የፍጥረት ባለቤት፣ አልፋና ኦሜጋ፣
ልምጣ ወዳንተ ጋ ነፍሴን ተቀበላት፣ የሰራዊት ጌታ፣
በክሬ ተጉዤ፥ ልውጣ ከመንበርህ፣ ከጽድቅህ ተራራ፣
አስበኝ በቤትህ፣ እናቴን ወገኔን፣ ህልሜንም አደራ”
አልከው ይሆን ከቶ?

እኔንማ ባየህ….

አራጅህ ደንፍቶ፣
ባህሩን ሲያቀልም አንገትህን ቀልቶ…
የሰማዕትነት የክብር አክሊልን በግፉ አቀዳጅቶ፣
ሲያነግስህ ንጉስ ፊት፥
ግፉ አገዳደሉ ሰቅጥጦኝ ዘግንኖኝ፣ ባነባም ደም እንባ፣
ሁኔታው ቢነደኝ ነፍሴን ቢያቆስላትም፣ አንጀቴን ቢያባባ፣
ለክብር ሲገፋህ፣ ጽዋህን ሲሞላት…
ቁሱን ግሳንግሱን፣ ዓለም ደስታን ንቆ፣
ዘላለማዊ ቤት፣ የገነትን ደጃፍ ቁልፉን ማግኘት ናፍቆ፣
በረከተ እረፍቱን ለማግኘት ተቻኩሎ፣ ፅናት ፍቅር ታጥቆ፣
እስከሞት ጫፍ ድረስ መቆየትን ታምኖ፣
ተምሬያለሁ ባንተ!

እንግዲህስ ባነባ በለቅስም ለእኔ ነው፣
ለከርታታው ነፍሴ ውሉ ላልተለየው፤
በኑሮ ፍም መሀል ለምንከላወሰው፣
እበስል፣ እከስል ቁርጤ ላልታወቀው።

ለምስኪኑ ለእኔ… ወዮ!

/ዮሐንስ ሞላ/

እኛው ነን!

(በጌትነት እንየው)

እኛው ነን እኛው ነን እኛ የዛሬዎች
በአጭር የተቀጩ ሩቅ መንገደኞች
ሰላሳ ህልመኞች፣ ሰላሳ ተስፈኞች፣ ሰላሳ ወጣቶች
ሀገር እንደሌለው በሰው ሀገር ምድር ሲቀላ አንገታቸው
ወገን እንደሌለው ከሰው ሀገር ባህር ሲቀየጥ ደማቸው

በአገር ቁጭ ብለን ከአለም ጋራ እያየን
ከሬት የመረረ ከቋጥኝ የሚከብድ
ከቶን የሚያቃጥል ከብራቅ የሚያርድ
ሀገር ያህል መርዶ በሰንበት አመሻሽ በአገር የተሸከምን
በገዛ ሞታችን እዝን የተቀመጥን፡፡

ካሳለፍነው ህይወት ካለፈው መከራ
መማር የተሳነን ደመና ወራሾች፣
የሞትነውም እኛ ያለነውም እኛ
ከፋይም ተቀባይ እኛው ነን ባለእዶች፡፡

እኛው ነን….

ከቅጣትም ቅጣት ከመርገምትም መርገት፣
የገዛ አንገታችን በስለት ሲቀላ
የገዛ ደማችን ባህሩን ሲያቀላ
የራሳችንን ሞት ቆሞ መመልከቱ፣
ምን ያህል ነው ፍሙ?
ምን ያህል ይከብዳል ሰቆቃው እሳቱ?
ምን ያህል ነው ሸክሙ?
ምን ያህል ይዘፍቃል መከራው ክብደቱ?
ምን ያህል ይጠልቃል?
ምን ያህል ይሰማል መጠቃት ስለቱ?
ሀዘን ነው?
ቁጣ ነው?
ጸጸት ነው?
ምንድነው መጠሪያው?
ምንድነው ስሜቱ?

እውን ይህን መአት ይኼን የእኛን መቅሰፍት
ቋንቋዎች በቃላት ችለው ይገልጹታል?
እውን ይህን ስቃይ፣ ይህንን ሰቆቃ፣ እናትና ሀገር ሸክሙን ይችሉታል?

እኛው ነን እኛው ነን…

ለዚህ ክፉ እጣችን ለዚህ መርገምታችን
ለአለም ለፈጣሪ አልፈታ ላለው እንቆቅልሻችን
መነሻም መድረሻም ጥያቄዎች እኛ መልሶችም እኛው ነን፡፡
እኛው ነን የገፋን፣ እኛው ነን የከፋን
እኛው ነን ያጠፋን ፣እኛው ነን ያጠፋን፡፡

ከዘመን ጋር አብሮ መዘመን ተስኖን
ሰፊ አገር ይዘን በሀሳብ እየጠበብን
በፍቅር ተሳስቦ አብሮ መራመዱ አቀበት የሆነን
ቂም እየቆነጠርን፣ ቂም እየመነዘርን
በዛሬ መንጋጋ የትናንቱን ድርቆሽ የምናመነዥክ
በዛሬ ምድጃ የትናንቱን አመድ ታቅፈን የምንሞቅ
ባንድ ላይ ከመጓዝ በየፊና ሩጫ አረፋ ምንደፍቅ
እኛው ነን እኛው ነን….
ከእምነት የተፋታን ከፈጣሪ የራቅን፡፡

እኛው ተጋፊዎች፣ እኛው ተገፊዎች
እኛው አሳዳጆች፣ እኛው ተሳዳጆች
ካሳለፍነው ህይወት ካለፍነው መከራ
መማር የተሳነን ደመና ወራሾች
እኛው ነን እኛው ነን እኛ የዛሬዎች
የነገ፣ የታሪክ ያገር ባለእዳዎች፡፡

እኛው ነን….

በንፍገት በስስት በስግብግብ መዳፍ
ከድሆች ጉሮሮ ካፋቸው መንጭቀን
ሌሎችን ረግጠን ሌሎችን ጨፍልቀን
በሌሎች ጀርባ በሌሎች ጫንቃ ላይ ወደ ላይ መሳቡ ቅንጣት የማይጨንቀን
በማስመሰል ጥበብ በአድርባይ አንደበት በሸፍጥ የሰለጠን
ከብዙዎች ድርሻ ተሻምተን ተናጥቀን
ላንድ ለራሳችን በወርቅ ላይ አልማዝ በህንጻ ላይ ህንጻ
ስንቆልል ስንከምር የማይሰቀጥጠን፣
የመንፈስ ድውዮች የንዋይ ምርኮኞች
የወንበር ሱሰኞች የሆድ አምላኪዎች
ከሰውነት ወርደን በነፍስ የኮሰመን የስጋ ብኩኖች
የራሳችን ሀጢያት የራሳችን ሲኦል እኛው ነን መርገምቶች

እኛው ነን!

በዚህ ሁሉ ግና …..
መቼም ቢሆን መቼ ሰው ይሞታል እንጂ ተስፋ አይሞትምና
በመንገድ የቀሩት ወጣቶቻችን
በአጭር የተቀጨው ሀሳብ ምኞታቸው
ተስፋ አለን ተስፋቸው
በአገራቸው አፈር በታናሾቻቸው
ነገ ውብ ይሆናል ለምልሞ ይጸድቃል በዛሬው ደማቸው
ዛሬ የመከነው ውጥን ርዕያቸው
በጊዜና በአገር ነገ እውን ይሆናል ይፈታል ህልማቸው
ይህ ነው መጽናኛችን ይህ ነው መጽናኛቸው።

አዝናለሁ | ሰምጫለሁ…

አዝናለሁ እናቴ… 27C7DFF500000578-3047013-image-a-1_1429530273746
መርከቡ ስለሰመጠ፣ ካሰብኩበት ደርሼ ከጉዞዬ ጋር ተያያዥነት ያላቸውን እዳዎች መክፈል አልችልምና!

ሙት አካሌን ስለማያገኙት አትዘኚ። ለትራንስፖርት እና ለቀብር ወጪ ካልሆነ ላንቺ ምን ይረባሻል?

አዝናለሁ እማ…
ምንም እንኳን ህልሜ እንደ ሌሎቹ ትልቅ ባይሆንም፣ ጦርነት ወደ እኛ ስለመጣ እንደ እነርሱ ሁሉ መሸሽ ነበረብኝ። …እንደምታውቄው፥ ህልሜ ሁሉ ለትልቁ አንጀትሽና የጥርሶችሽን ጤና ለመመለስ በሚበቃ፣ በአንዲት የመድኃኒት ሳጥን ልክ የተወሰነ ነበር። በነገርሽ ላይ፥ እላያቸው ላይ ከተጣበቁባቸው ቅጠሎች (moss) የተነሳ፣ ጥርሶቼ አረንጓዴ ሆነዋል። ሆኖም፥ አሁንም ከአምባገነኖቹ አሳዳጆቼ ጥርሶች የተሻለ ያምራሉ።

አዝናለሁ ውዴ…
ፊልሞች ላይ እንዳየናቸው ከእንጨት የተሰራ፤ ከቦምብ ቀጠናዎቹ፣ ከጎጠኝነትና ከብሔር መድሎዎች፣ እንዲሁም ከጎረቤቶቻችን አሉባልታዎች የራቀ… የሚያምር፣ የማይጨበጥ የቅዠት ቤት ስለገነባሁልሽ!

አዝናለሁ ወንድማለም…
ከምረቃ በዓልህ ቀደም ብሎ ጥሩ የሆነ ጊዜ እንድታሳልፍ እንዲረዳህ፣ በየወሩ መጀመሪያ እንደምልክልህ ቃል የገባሁልህን 50 ዩሮዎች ልልክልህ ባለመቻሌ!

አዝናለሁ እህቴ…
ባልንጀራሽ እንዳላት ዓይነት፣ ዋይፋይ ያለው አዲስ ስልክ ገዝቼ ስለማልክልሽ!

አዝናለሁ የኔ ውብ ቤት…
ከእንግዲህ ከበርህ ጀርባ፥ ኮቴን አልሰቅልብህምና!

አዝናለሁ ሾፌሮች፣ የፍለጋና የነፍስ አድን ሰራተኞች…
የሰመጥኩበትን ባህር ስም ስለማላውቀው፥ አዝናለሁ!

ፈታ በል የስደት ጉዳዮች ክፍል…
ከእንግዲህ ምንም ዓይነት ሸክም አልሆንብህምና!

አመሰግናለሁ ውድ ባህር…
ካለምንም ቪዛና ፓስፖርት ተቀብለኸናልና!

አመሰግናለሁ ዓሳ ሆይ…
ሀይማኖቴንና የፖለቲካ አቋሜ ግድ ሳይሰጥህ ትቀራመተኛለህ!

አመሰግናለሁ የዜና ጣቢያዎች…
እንግዲህ የሞታችንን ዜና ለሁለት ቀናት፣ በየሁለት ሰዓቱ ለ5 ደቂቃዎች ያህል ትዘግቡታላችሁና!

እናመሰግናለን…
ዜናውን ስትሰሙ ስለምታዝኑልን!

አዝናለሁ…
ሰምጫለሁ!

—————————–

P.S. ይህ የሴርያዊ ግጥም፥ ትናንትና በአረብኛ ቋንቋ ብዙ ጊዜ ተነቧል። ግጥሙ መርከብ ውስጥ የነበረ ሰው፥ ከመስጠሙ በፊት የፃፈው ነው የሚሉ ቢኖሩም ማረጋገጥ አልተቻለም። ያም ሆነ ይህ ግን፥ እውነታውን ይናገራልና ሁሉም ያነበው ዘንድ መልካም ነው በሚል ሀሳብ፣ ወደ እንግሊዘኛ ተተርጉሞ በመነበብ ላይ ይገኛል።

አንብቤው፣ ደግሜ አንብቤው… ‘ወደ አማርኛ ብመልሰው እንግሊዘኛውንም አረብኛውንም የማይረዱ ወዳጆች ያነቡታል’ ብዬ በማሰብ ሞከርኩት። ምናልባት ሌላም ሰው ወደሌላ ቋንቋ ቢመልሰው፣ ሌሎች ያነቡትና እንደ ደዚዴራታ ለብዙዎች የሕይወት መመሪያ የሚሆን ነገር ጥሎ ሊያልፍም ይችላል።

ሰላም ይሁንልን!

እንግሊዘኛውን ለማንበብ: ይህን ይጫኑ

“ይሄ አያስቀጣም?“ – ፋሲካ፣ ሽንኩርትና ዶሮ

ከሰበታ አካባቢ እየመጣሁ፥… ታክሲ ውስጥ ነበርኩ። የተለያዩ ዓይነት ሰዎች ይጫናሉ… ትንሽ ሄዶ የሚወርዱት ይወርዳሉ… ደግሞ ሌሎች ይጫናሉ። ሰዓቱ እየመሸ በመሄዱ ምክንያት ብበሰጫጭም በመጫን ማውረዱ መሀል የማየው ነገር ሁሉ…የበዓል ትርምሱ ተጨምሮበት…አልደበረኝም ነበር።

እኔ ከተቀመጥኩበት ወንበር ፊትለፊት… እግር ስር እቃ ያለበት ቀይ ፌስታል አለ። ወንበሩ ላይ የተቀመጡት ሰዎች ሲወርዱ፥ ረስተውት እንደሆነ ብዬ ልጠይቃቸው ሞክሬ ነበር… ዞር ብለው አይተውኝ …ባላየ… ተገላምጠው ወረዱ። (ወጣት ሴቶች ስለነበሩ ለከፋም መስሏቸው ይሆናል።) እኔም ታዝቤ ችላ አልኳቸው።

ወዲያው ከኋላ የነበረች ልጅ መጥታ አጠገቤ ቁጭ አለች። …ቆንጅዬ ነች። የጠይም ቆንጆ። ትንሽ ኑሮ ያጎሳቆላት ዓይነት ነች። ጎልመስ ያለች። ማድያት አፍንጫዋን ይዞ ሊሰመርባት የሚጣጣር ዓይነት ይመስላል።…. [ግን ጭል ጭል የሚለው የታክሲው መብራት ከቆዳዋ ጠይምነት ጋር ተዳምሮ አጨናብሮኝ ስለነበር የራሴ ግምት ነው።]…. ቀሚስ ለብሳ ጥቁር ሻርፕ ነገር አንገቷ ላይ ጣል አርጋለች። የሆነ የቤት እመቤት ለዛ ያላት ዓይነት ናት።

እንደመጣች…
“እረስተውት ወርደው ነው?” አለችኝ፥ ፌስታሉን በዓይኗና በአገጯ እያሳየችኝ።onion

“እኔ እንጃ! እንደዚያ መስሎኝ ብጠራቸው እኮ ገልምጠውኝ ወረዱ።” — መለስኩላት።

ጥርሷን ነክሳ…. “ዝም በላቸው! ጥጋበኞች… የተረፈው ሲጥል የቸገረው ይወስዳላ።” …

“ጥለውት ነው ብለሽ? ወይ አላወቁት እንደው እንጂ….” — ዝም ከማለት ብዬ ነበር….

ወዲያው ነቃ ብላ አማከረችኝ። እያዋራችኝ ኧፈፍ አድርጋ ፌስታሉን ከአፉ ይዛ አሳየችኝ። (በግምት ከ10 ኪሎ በላይ ይሆናል።) ….”ይዘነው እንውረድ።“ አለችኝ። … ሳቅ አለች።

ሳቅ ብዬ ”ትወስጂው?…ግን እኔ ምን ያደርግልኛል?“ አልኳት።

ዝም ብላ ቆየችና… “ግን ብወስደውስ ምን ይመጣል? የልጆች እናት ነኝ።” ብላ ጠየቀችኝ። (በጎን ዓይን ዓይኔን እያየች)

“አይደብርም? …ድንገት የረዳቱ ቢሆንስ?” – ጠየቅኋት።

“የርሱማ ሊሆን አይችልም። ዶሮ አይሰራም። ደግሞ ያሁን ጊዜ ልጅ ለእናቴ ይዤ ልግባ ሲል አይደል?የእኔም ልጆች አምጪ እንጂ፥ እንቺ አይሉም….ለነገሩ ልጆች ናቸው ገና”…

“ግን ማን ያውቃል? ባይሆኑስ…. ልጅ ሁሉ እኮ አንድ አይደለም።“

“እርሱስ ልክ ነህ! ግን ይዤው ልሂድ…” (ልቧ ዞሮ እሱው ላይ ነበር። ደንግጣበታለች።)

”ኧረ እኔ ግን የለሁበትም! ደግሞ ምን ይሰራልሻል ያንቺ ያልሆነ ነገር? ቆንጅዬ ወጣት ነሽ እኮ….” (ከዝምታ ብዬ ፈገግ ብዬ ስቀባጥር….)

“ሌባስ አልነበርኩም።….ግን ምን ላርግ?“ (ክፍት አላት!)

“ኧረ ባክሽ ይቅር! ደግሞ የረዳቱ ከሆነ፥ ሌባ ሌባ ብሎ እንዳያዋርድሽ።” ….

“ባክህ! ሆድ አዋርዶኝ የለ?! ይበለኛ። እመልስለታለሁ።“…. “ወይኔ ግን ያስፈራል እኮ። ሰው ግን እንዴት ነው የሚሰርቀው? የሰው ዓይን እንዴት ያስፈራል?“

እንደምትለው ከሆነ፥ ጀማሪነቷ አንጀቴን በላው። ግራ ግብት አለኝ። ከዚያም ሳላማክራት….

“ረዳት…. እዚህ ጋር እቃ አስቀምጠሃል እንዴ?” አልኩት….

“በቀይ ፔስታል ሽንኩርት አለ…” አለኝ።

ኩም አለች። የሆነ ባሏ ጥሏት የሄደች ይመስል ድርቅ ብላ ቀረች። ማልቀስ ቀጠለች። ሲቃ የሌለው ለቅሶ። ዝም ብሎ የእንባ ጉንጭ ላይ መንከባለል። የ’እዩልኝ ስሙልኝ’ ያልሆነ… ይበልጥ አንጀቴን በላችው!

“አታልቅሺ! ምነው? ድሮም እኮ ያንቺ አይደለም። ይቅርታ… እኔ እኮ ይዘሽ ስትወርጂ እንዳያዋርድሽ ብዬ ነው።” ቀበጣጠርኩ….

አልሰማችኝም! አልተቀየመችኝም!

ዘከዘከችልኝ….

“ኧረ እንኳን ጠየቅከው። እኔም ካላመሌ ግራ ቢገባኝ ነው። ቅድም የወጣሁት ሽንኩርት ልገዛ ነበር። ከሰፈር ይረክሳል ብዬ ላይ ሄድኩ። ግን የታክሲ ከስሬ ተመለስኩ። ሴቶቹ የሉም ጉሊት። ያሉት ደግሞ ብላሽ ሽንኩርት ነው የያዙት። ደቃቅ ነው። … ደግሞ እኮ ባለቤቴ ዶሮ ይዞ ከመጣ ብዬ ነው።

….ሾፌር ነው። ሳምንት ሆነው…ለስራ ወጥቷል። ምናልባት ርካሽ ካገኘ ዶሮ ካመጣ ብዬ 3ነው እንጂ እርግጠኛም አይደለሁም። ግን ሽንኩርቱ ቢገኝ ቁሌቱን እንበላ ነበር።….. እነ ፅጌ 4ዶሮ ገዝተዋል። እነ ጋሽ ተሰማ ወላ በግ አላቸው። ልጆቼ ይቀናሉ።…. (ስለማላውቃቸው ጎረቤቶቿ በስም ነገረችኝ።)

(ከፍ ባለ ብሶት አዘል ድምጽ)… አዪዪ…. ግን ምነው በዓል ባልኖረ? መንግስት ግን ለምን በዓል አታክብሩ ብሎ አያውጅም? ለሌላ ለስንት ነገር ሲሆን መች ይተኛል? ፍራንክ ስላላቸው እየገዙ ያሸብሩናል። ይሄ አያስቀጣም? እነ ፅጌ አሸባሪ አይደሉም?….

አንጀቴን በላችው፥ አንዳንድ ነገሯ ግን የግድም ፈገግ ያስብል ነበርና ፈገግ ስል… “አያስቅም!” እያለች ብሶቷን ሁሉ ዝርግፍ አደረገችልኝ። ሰዉ እየዞረ ያየናል።…. ብር ካልሰጠሁሽ ብዬ ተግደረደርኩኝ። “አሻፈረኝ!” አለች።

”ምነው… በቃ እኔ ፍራንክ ልስጥሽና ጨምረሽ ከሰፈር ትገዢያለሽ ሽንኩርቱን።“ አልኳት። እምቢ አለችኝ። — ብላት ብሰራት፤ ወይ ፍንክች?!……. “ታዲያ ለምን ቅድም ያንቺ ያልሆነን እቃ ተመኘሽ?” ….ስላት፤

“ቅድምማ ደንግጬ ነው። ሻጮቹን ሳጣቸው፥ እግዜርን አማርሬው ታክሲ ውስጥ ስለገባሁ ፀሎቴን ሰማኝ ብዬ ነበር። ከሰማይም መስሎኝ ነበር። ደግሞ በኔ ቤት ሚዛን ማስተካከሌም ነበር። እነሱ ገዝተው ሲያሸብሩኝ… እኔ ደግሞ የወደቀ አንስቼ እኩል አሸባሪ ለመሆን ነበር።…”

አስደነገጠችኝ። … ይበልጥ አንጀቴን በላችው። “ብር ልስጥሽ” ጭቅጭቁም ጉንጭ አልፋ ሆነብኝ። እምቢ አለች። ለነገሩ የማትለምነውን የማበላሽ እኔስ ማነኝ?…ብዬ ትቼው ሌላ ሌላውን ስናወራ ካራ ቆሬ ደርሳ “ወራጅ አለ!“ ብላ ወረደች።

…እየተመናቀረች…. ቻዎም ሳትለኝ!

Dream: on a friend’s birthday…

I Have a Dream!

I have a dream that one day, in Addis, I will live a life that I am aspiring for, & I will walk with dignity and speak with integrity: just the way I feel it inside, and without any fear of being labeled or left battered.

I have a dream that one day, I will see journals &journalists of different kinds, on production; and I will read on interest to topics &views.

I have a dream that one day, I will stay the same affectionate and tenderhearted to the Sun, the Moon &the Stars; and to the days &the nights, at a time.

I have a dream that one day, I will start waking up at home to feel here (at home), enjoy days to the fullest, and go to bed with due sense of accomplishment.

I have a dream that one day, the roads of Kality and Akaki won’t be roads that I frequently go through to visit prisoner friends, but ways to Debre Zeit when I go there for weekend vacations.

I have a dream that one day, I will not abuse the coffee I take that I will stand at the position it pushes me to.

I have a dream that one day, I will stop oppressing myself that I will write the ideas I am refusing to myself, while the impetus is urging swiftly. And I will read them loud, standing in pride &sense of triumph.

I have a dream that one day, social networks will not be arenas that I will come to feel helpless, scared &despaired.

I have a dream that one day, I will write poems/articles to compliment the deeds of higher officials, and I will write heartfelt eulogies on any loss.

I have a dream that one day, I will stop censoring myself and friends with an intention of surviving hard times and showing due care to self and loved ones. (Damn!, how thoroughly I have looked even into this, before I post it!? :-/ )

I have a dream that one day, I will reunite with friends imprisoned and those on exile, to chit-chat, to fight over a topic, &collaborate for common developmental goals &benevolent contributions for the community; and at times to enjoy leisure times, like birthday parties.

I have a dream!

Some words are left unsaid; &some feelings are left unexpressed. But,

I have a dream!

————-
“I have a dream that one day every valley shall be exalted, and every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight; and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together.”

This is part of the prominent speech of Martin Luther King Jr. delivered five decades ago, at the Lincoln Memorial. And I whisper it today too ~ at different time &place setting… &with modifications on the strings, subjects &objects ~, but the message being fresh throughout, &the power ever steady.

ጥምቀትና ሎሚ


ከአሲድ፣ ከዱላ፣
ከጥፊ፣ ከቢላ፥ lemon-banner-new
የተረፈ ገላ…
በሎሚ ታክሞ፣ ጃንሜዳ ተበላ፤
ዳግም እስኪታመም፤ —
— እስኪያገኘው ሌላ።


በ ‘ስሟ ለማርያም’ ከደጅሽ ታድሜ፣
ቁራሽ ልማጠንሽ፥ ከበራፍሽ ቆሜ፣
ካ’የሁሽ ጀምሮ፣…
ፍቅርሽ ሰቅዞኛል፣ ልብሽ ልቤ ገብቶ፤
ሐሳቤ ካ’ንቺው ነው፣ ከደብሩ ሸፍቶ፤

ፍቀጅ እመቤቴ!…
ሎሚ መግዣ የለኝ፣ ውርወራ አላውቅ ከቶ፣
ጥምቀት ብቅ ብዬ፣ ልንካሽ በ’ስክሪፕቶ፤


መበተኑንማ ማንም ይበትናል፤ —
— (ቅርጫቱ ከሞላ) ያገኘ እንደው ሎሚ፤
መታመሙንማ ሁሉም ታማሚ ነው፤ —
— (ደረቱን ከመቱት) ካገኘ አስታማሚ።

ልብ የሚጠይቀው፣ የማይገኘውስ…
(ወዳቂን ለቃሚ) ለቅሞ ተጠቃሚ፤
ፍሬውን ፍለጋ ካ’ፈር ተንከባልሎ፥…
(መድኃኒት ቀማሚ) ቀምሞ ታካሚ።


አቅላቢ፣ ቀላቢ፥… ነበረ ግብራችን፣
ወርዋሪ ወዳቂ፥… ነበር ልማዳችን፣
መቺና ተመቺ፥… ነበር ጨዋታችን፤…

“አንበላለጥም፣ እኩል ነን!” ካላችሁ፣
አቅማችሁ ከቻለ፣ ሎሚ ካገኛችሁ፤
ሞክሩት እንግዲህ፥ ቦታ እንቀይራችሁ፤
— እናንተ ወርውሩ፥ ከቀለብንላችሁ።


ለመድኃኒት ጠፍቶ፣ ዋጋው ጣሪያ ደርሶ፣
ደረት ሁሉ ጠብቦ፣ ከአንገት ተቀልብሶ፣
እንጀራ ለቀማ፥ ሰው ሁሉ አጎንብሶ፣
“አለሁ” ማለት ከፍቶ፣ ሰውነት ኮስሶ፣
ሎሚ መወራወር ጡር ሆነ ጨርሶ።


ሴቱ ባ’ይን ጥቅሻ፥ ወድቆ እያስቸገረ፣
ወንዱ የግርንቢጥ፣ በ ‘አዩኝ አላዩኝ’፣
— በ’ጣሉኝ አልጣሉኝ’፥ እየተሸበረ፣
በጨዋታው ደንቦች፣ በሕግጋቱ ብዛት፥ እየተማረረ፣
ፀሐይ ወጥታ በገባች፥ ‘ሚገዛ እየጠፋ፣ ዋጋው እየናረ፣
ሎሚ መወራወር፥ ታሪክ ሆኖ ቀረ።

ዮሐንስ ሞላ (2005) “የብርሃን ልክፍት” ገጽ 77

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 52 other followers